Luistervinkje...

De goede uitgang

Door Clara Herbschleb, Service & Info vrijwilliger Centrale Hal

Vorig jaar tijdens de eerste ronde met de mandjes is het volgende gebeurd.

Een aantal mensen vergiste zich wat de uitgang is en wilde dan via de ingang naar buiten. Dan zei ik: “Meneer, mevrouw, dit is de ingang. U moet daar omlopen en dan komt u bij de uitgang.” Dan kreeg ik altijd als antwoord: “Oh sorry dat wist ik niet, bedankt.” Ze gingen dan naar de goede uitgang. Soms vroegen ze me of ze er daar toch uit mochten omdat ze slecht ter been waren. Dat kon je ook goed zien en dan zei ik natuurlijk: “Komt u maar.”

 

Bij één oudere meneer was de situatie anders en erg komisch. Hij wilde via de ingang naar buiten en ik zei wederom: “ Meneer, dit is niet de uitgang, maar de ingang. U moet daar omlopen en dan komt u bij de uitgang.” Hij zei op een bevelende toon dat hij er daar uitwilde, want dat kon toch en hij was ook op leeftijd. Ik zei toen op dezelfde toon terug: “Nee meneer, u moet daar omlopen en dan via de uitgang naar buiten.” Toen gebeurde het. Hij keek me hééél erg kwaad aan. Liep toen in plaats van langzaam ineens hééél erg snel via de goede route naar buiten en toen hij mij weer zag keek hij de hele tijd kwaad naar mij en liep naar buiten. Mooi, dacht ik, goede beslissing. Hij kon dus prima lopen en snel ook. En goede ogen had hij ook. Hij keek zo kwaad naar mij dat mijn collega zei: “Waarom kijkt hij zo kwaad naar jou?” Ik vertelde het verhaal. Samen hebben we er om gelachen.

Meer lezen

Lees meer: Luistervinkje...

"Ik zie mensen opbloeien"

Vrijwilliger aan het woord: Rien Hess

Door Bianca Delacroix

Rien Hess is vrijwilliger bij Bibliotheek Rotterdam en werd hierover geïnterviewd door Bianca de la Croix.

Wanneer ben je begonnen bij de bibliotheek?

In 2013. Via het UVV hoorde ik dat ze vrijwilligers nodig hadden om computercursussen te geven. In die tijd gaven we nog klassikaal computerles. Nu werk ik op dinsdag voor het Digicafé in de Centrale Bibliotheek. Het Digicafé is een inloopspreekuur voor mensen die vragen hebben over hun computer, telefoon en andere digitale apparatuur. En ik heb ook meegeholpen met de Coronacheck app. Toen het artikel over die QR-code in de krant stond, liep het storm in de bibliotheek. Ik heb vragen beantwoord, bij mensen de app geïnstalleerd of een print gemaakt van hun QR-code. Die ging dan netjes opgevouwen in een mapje mee naar huis.

Welke mensen kom je zoal tegen bij de workshops en activiteiten?

Het zijn meestal wat oudere mensen. Kijk, in de jaren 80 kreeg ik via mijn werkgever mijn eerste computercursus. Maar mensen die niet zijn opgegroeid met computers of het nooit nodig hebben gehad, lopen nu vast. Er was een keer bezoeker die had een laptop meegenomen én een printer, met stekker en alles, geen tafelmodelletje, een grote printer in een boodschappentas. Of ik wilde helpen met printen. En een meneer met twee mobiele telefoons ‘met deze wil ik bellen en met die andere internetten’. Ik hem uitgelegd dat hij met allebei kan bellen, maar hij wilde het liever toch op zijn eigen manier. Ik heb hem naar een telefoonwinkel doorverwezen om zijn abonnementen te laten uitzoeken, maar hij ging eerst naar huis. Even uitrusten.

‘Blijf nieuwsgierig. Het is iets leuks en iets noodzakelijks.’

Wat is belangrijk bij het omgaan met digitale apparatuur?

Goed administreren. Je moet van tevoren besluiten waar je belangrijke documenten bewaart op de computer, zodat je ze kunt terugvinden. En het is belangrijk om je inloggegevens en wachtwoorden goed te administreren. Ik heb weleens iemand gehad die met een schoenendoos met briefjes met codes aankwam. En waar het van was, stond er natuurlijk niet bij. Ja, zie daar maar eens uit te komen.

Wat doe je graag in je vrije tijd?

Ik fotografeer al 40 jaar. En in dit vak is ook de digitale omslag geweest. In 1998 bezocht ik een fotografiebeurs in Keulen. Daar zag ik voor het eerst een digitale camera. Tot die tijd was ik gewend mijn eigen foto’s af te drukken in de donkere kamer. Ik wist niet wat ik zag. In de trein terug naar Rotterdam dacht ik gelijk ‘daar moet ik induiken’.

Heb je nog een tip voor de samenleving in deze digitale tijd?

Blijf nieuwsgierig! Het is iets leuks en iets noodzakelijks. Als we die digitale tijd niet hadden gehad, was het nog meer chaos geweest. Je kan de tijd niet ontkennen. De ontwikkeling gaat door.

Meer lezen

Lees meer: "Ik zie mensen opbloeien"

Anekdote

Anekdote

Door Lydia Heesbeen

In de vorige nieuwsbrief hebben jullie kunnen lezen dat het er ook in de bibliotheek soms niet zo zachtzinnig aan toegaat. Onze collega Judith vertelde over een man met een mes in Bibliotheek Bloemhof. In de volgende anekdote van onze collega Lydia Heesbeen was een chique dame de aanleiding voor een vlijmscherp steekspel. Van woorden welteverstaan. Het was begin jaren 90 en Lydia werkte in Bibliotheek Hillegersberg. Een bekakte dame wilde een aantal Engelstalige boeken lenen. Dus Lydia zocht ze voor haar op in de catalogus. Helaas stond geen enkel boek in de kast. Iedere keer gaf Lydia aan: “Het is niet hier aanwezig, maar ik kan het voor u reserveren op de Centrale.” Na een boek of drie zei de dame tegen haar: “Neem me niet kwalijk, maar uw collectie druipt van de onbenulligheid.“ Waarop Lydia antwoordde: “Wij passen de collectie aan op de wijk.” Daar was geen woord aan gelogen.

Meer lezen

Lees meer: Anekdote

'Niet alleen verhalen halen maar ook brengen'

'Niet alleen verhalen halen maar ook brengen'

Door Susan van der Schoor

Susan vertelt over wat ze meemaakt als gastvrouw. Dit keer belicht ze de menselijke kant. "In een huiskamer is ook tijd en aandacht voor verdriet."

Het motto ‘De bibliotheek, huiskamer van de stad’, daar deed ik eerder wat lacherig over.

Sinds we weer helemaal open zijn en vrijwel alle faciliteiten beschikbaar, komen vaste bezoekers ook weer even langs. Soms blijft de vrolijke begroeting achterwege en ook de partner, die steevast erbij was, ontbreekt.

De man oogt triest, wat verloren en hij zoekt contact. Na de begroeting komen ineens tranen en nemen we even plaats. Afgelopen tijd is zijn vrouw onverwacht ziek geworden en overleden. Of hij mag vertellen? Ja natuurlijk. Een geleend boek is in het ziekenhuis zoekgeraakt en naast het verlies van zijn vrouw, na vijftig jaar huwelijk, zit hij ook met het vermiste boek. Het ziekenhuis heeft geen tijd om het boek te zoeken en dan is de bibliotheek de plek waar hij hulp zoekt.

Een vergelijkbaar verhaal zes weken geleden. Ook een echtpaar dat elke dinsdag even de bibliotheek aandeed. Gewoon even groeten en praatje maken.

Ook deze man kwam in de eerste week van de heropening binnen, met een trieste uitstraling, de glans uit de ogen. Ook hij was ineens zijn vrouw verloren.

Valt dit onder Service & Info? Ja, als dat nodig is wel. Het praktische probleem van het vermiste boek is opgelost. Beide mannen konden hun verhaal even kwijt en keerden terug naar hun dagelijkse leven.

Geen hilarische column deze keer maar de menselijke kant van onze bibliotheek belicht. In een huiskamer is ook tijd en aandacht voor verdriet. Zo maakt de Bibliotheek Rotterdam haar motto waar.

 

Meer lezen

Lees meer: 'Niet alleen verhalen halen maar ook brengen'

‘ Hoera, ik heb geen gelijk!’

‘ Hoera, ik heb geen gelijk!’

 

Door Susan van der Schoor

Veel eerder dan verwacht is de bibliotheek weer open. Ik wilde mijzelf een teleurstelling besparen en ging ervanuit dat het nog langer zou duren. Kunst, cultuur en literatuur komen achter kroegen en sport.

Wat is het dan leuk om ongelijk te krijgen.

We gaan niet door waar we waren gebleven bij de laatste sluiting maar er zijn ‘nieuwe meesters dus nieuwe wetten’.
Er is een nieuw beveiligingsbedrijf en we zien onbekende gezichten boven een donkergrijs uniform. Tijdens de lockdown mochten vrijwilligers en medewerkers een training en een webinar Veilig en Gastvrij werken bij Bibliotheek Rotterdam volgen om de juiste houding en gedrag in De huiskamer van Rotterdam toe te passen.

Het was leerzaam en veel vragen leken makkelijk maar deze nieuwe meester verwachtte andere antwoorden. Mijn resultaat was toch voldoende om beloond te worden met een heus certificaat. De cursus heeft mij ook een onrustige vraag opgeleverd. Als docent/supervisor werd ik gelukkig als ik studenten een onrustwekkende vraag kon stellen want dan gingen verstand en gevoel in de werkstand.

Maar ik zit met vertwijfeling. De bibliotheek is De huiskamer van Rotterdam, leerde ik. Dan zie ik beelden van een huiskamer, je nette kleding uit en lekker in je ouwe kloffie op de bank. Voeten op de tafel, bak met lekkers onder handbereik. Zappend tussen zenders en Netflix of zo.

En dan zie ik ook de centrale hal van onze bibliotheek en fantaseer daar een huiskamer van de stad. Mogen onze bezoekers zich zo thuis voelen dat het gedrag van hun thuis ook mag in de stedelijke huiskamer?

Nu worden we gered door regels van gekleurde mandjes, tijdblokken reserveren en inzet van beveiligers, handhavers, gastvrouwen en gastheren. Als ik weer ongelijk krijg en we worden weer Huiskamer van de stad, wie worden dan de opvoeders?

 

Meer lezen

Lees meer: ‘ Hoera, ik heb geen gelijk!’

© 2019 - Bibliotheek Rotterdam

Voer uw gebruikersnaam / pasnummer en wachtwoord in.